jestem niewidzialna.

Zasadniczo powinno być mi z tym dobrze, bo z opowieści Widzialnych wnioskuję, że wcale to nie jest takie fajne. Tylko, że oni  nigdy nie byli kompletnie niewidzialni. A ja żyję z tym praktycznie od szkoły podstawowej. W domu też na spalonej pozycji. Dziecko środkowe spośród trójki rodzeństwa, już nawet w psychologii jest nazywane niewidzialnym. Cóż, chyba sama tego chciałam, bo w sumie nie pamiętam, żebym jakieś większe kłopoty wychowawcze sprawiała. Czasem się tylko obawiam, że nikt nie zauważy, że całkiem znikłam.

Tymczasem siedząc sobie w kątku szepnę: jestem.